Το ταξί στα τραγούδια: Πήγαινέ με όπου θέλεις…

Γιατί κάθε διαδρομή έχει ιστορία – και αξίζει να είναι ασφαλής.

Αν υπήρχε ένα μεταφορικό μέσο που θα μπορούσε να γράψει… απομνημονεύματα, αυτό θα ήταν σίγουρα το ταξί. Από βροχερούς χωρισμούς και αποχαιρετισμούς μέχρι ξέφρενες νύχτες διασκέδασης, το ταξί είναι πάντα εκεί: Κίτρινο στην Αθήνα, μπλε στη Θεσσαλονίκη, πράσινο στα Ιωάννινα, γκρι σε πολλές περιοχές. Το έχουμε σταματήσει με το χέρι φωνάζοντας «ταξί», έχουμε κάτσει μπροστά, πίσω, έχει μεταφέρει τις βαλίτσες μας. Και ο οδηγός; Δεν ξέρεις ποτέ τι θα σου τύχει. Άλλες φορές διακριτικός, άλλες εξωστρεφής και «φασαριόζος». Συνήθως πάντως, ξέρει πολλά και για πολλά: από τον καιρό και την πολιτική, μέχρι αθλητικά, σινεμά, μουσική. Κάποιες φορές δίνει ψυχολογική υποστήριξη, άλλες φαίνεται να έχει κοινωνιολογικές γνώσεις κι άλλες… καλύτερα να τον αφήσετε ήσυχο. Πάντως σχεδόν πάντα, το ταξί αντικατοπτρίζει την προσωπικότητά του.

Το ταξί τραγουδήθηκε πολύ και αποτελεί ενδιαφέρον στοιχείο της ποπ κουλτούρας. Η ελληνική μουσική το έχει τιμήσει δεόντως. Όχι τυχαία. Αφού το ταξί δεν είναι απλώς μέσο μετακίνησης. Είναι λύση, καταφύγιο, εξομολόγηση, κοινωνικοποίηση.

Ο μεγάλος Βασίλης Καρράς το είπε ξεκάθαρα: «έκλεισα σε μια βαλίτσα τη μισή μου τη ζωή… και σταμάτησα ταξί». Όταν όλα τελειώνουν σε μια σχέση, το ταξί είναι η πρώτη απόφαση λογικής. Σε παίρνει μακριά από ό,τι πονάει, έστω και για λίγο. Το ίδιο είπε και ο Στράτος Διονυσίου τραγουδώντας «πήγαινέ με όπου θέλεις ταξιτζή». Κάποιες φορές δεν έχει σημασία ο προορισμός. Σημασία έχει να φύγεις αν κάτι δεν σου αρέσει.

Το ταξί αγαπάει τη βροχή και τούμπαλιν. Ο Κώστας Μακεδόνας προτείνει: «πες στο ταξί να μην σε περιμένει, κατέβα βγες περπάτα στη βροχή» αλλά και ο Φίλιππος Πλιάτσικας αποφάσισε «πήρα ένα βροχερό ταξί, να κάνω βόλτες στην ομίχλη, να δω αν ακόμα είσαι εκεί».

Το ταξί γίνεται χώρος σκέψης και απομόνωσης και ο επαγγελματίας οδηγός ξέρει τι να κάνει χωρίς να ενοχλεί. Το ταξί οριοθετεί τη στιγμή του αποχωρισμού. Αν μπεις και κλείσει η πόρτα, όλα τελειώνουν: «κούμπωσέ με τώρα, θα καλέσω ένα ταξί κάποιος κάνει πάντα την αρχή κάτσε μια στιγμή, δωσ’ μου ένα φιλί, κάτι να ‘χω για τη διαδρομή» τραγούδησε η Νατάσα Μποφίλιου, ενώ ο Νικος Οικονομόπουλος, πονεμένος γαρ, τονίζει «το ταξί σε περιμένει μην αργείς, θα την βρω την άκρη μην ανησυχείς, από έρωτα δεν πέθανε κανείς».

Το ταξί έχει συναίσθημα, πώς να το κάνουμε; Και ακριβώς για αυτόν το λόγο εμπεριέχει και τη χαρά και τη διασκέδαση.

Ο Νίκος Γούναρης δεν αστειεύεται «βρε Μανόλη τραμπαρίφα, βάλε τη διπλή ταρίφα». Και προστάζει να κατέβει «ντουγρού’ τη λεωφόρο του Συγγρού». Η Μπέλλου και ο Τσιτσάνης μας λένε «Ξαπλώσου στο ταξί και πάμε να γλεντήσουμε σε φίνο μαγαζί» ενώ η Αλίκη Βουγιουκλάκη είναι ξεκάθαρη επισημαίνοντας πως «αν μου κουραστείς στο δρόμο, θα σε βάλω σε ταξί».

Τον οικονομικό παράγοντα θέτει ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης με τη Βούλα Γκίκα, καθώς τραγουδούν «Δε μας φτάνανε τα φράγκα για ταξί και για μεζέ κι είχαμε καιρό να βγούμε με αμάξι αγκαζέ».

Κοινή αλήθεια: στον ταξιτζή λέμε πράγματα που δεν λέμε αλλού. Ίσως γιατί ξέρουμε πως δεν θα μας κρίνει. Ίσως γιατί δεν θα τον ξαναδούμε ποτέ. Ή ίσως επειδή η αλήθεια βγαίνει πιο εύκολα… όταν κοιτάς μπροστά και όχι στα μάτια.

Το ταξί είναι πάντα εκεί, νύχτα–μέρα, στα δύσκολά μας και στα ωραία μας. Και γι’ αυτό αξίζει να είναι προστατευμένο.  Η Ασφάλιση Taxi Pack της ΜΙΝΕΤΤΑ φροντίζει ώστε κάθε διαδρομή —συναισθηματική ή πραγματική— να γίνεται με σιγουριά. Γιατί το ταξί είναι εργαλείο ζωής. Και η ζωή, όσο ωραία κι αν είναι σαν τραγούδι, χρειάζεται ασφάλεια για να συνεχίζεται χωρίς απρόοπτα.